Laat je horen!

Er wordt dit jaar een omzet van 65 miljoen in de vuurwerkbranche verwacht. Een enorm bedrag wat we vanavond binnen no time de lucht inschieten om vervolgens te verzuchten dat het zo slecht gaat met de economie.. Beetje tegenstrijdig vind je niet?

Mijn voorstel is: Laten we het vuurwerk nou eens gewoon liggen. Veel mensen houden er niet van, er is een groot illegaal netwerk, grote kans op brandwonden of veel ergere ongelukken en het kost geld, heel veel geld. Niet alleen de aanschaf maar ook het opruimen ervan is een gigantische kostenpost.

Dit jaar, en de jaren die komen moeten we gewoon om 0.00 uur de longen uit ons lijf schreeuwen. Alle opgekropte frustraties, protesten, angsten, agressie, onvermogen etc. er gewoon even uitschreeuwen. Als je houdt van de lichtjes van vuurwerk mag je tijdens het schreeuwen best een zaklamp vasthouden, maar gooi het er gewoon eens uit.

Voordeel is dat je het nieuwe jaar heerlijk ontspannen in kan gaan, hard schreeuwen kan behoorlijk therapeutisch werken. En ontspannen het nieuwe jaar in betekend minder kans op vechtpartijen, irritaties, ziek worden, kortom een blijere samenleving.

Dus, wie doet er met me mee? Laat je vannacht eens horen!

Global Warming: eeuwig actueel

Sommige zaken blijven actueel. Bij het doorspitten van dozen kwam ik mijn oude dichtbundeltje tegen. Hier een gedichtje geschreven op mijn 13de in 1990:


De wereld vergaat voor onze neus
Door al die afvalstoffen
Elk jaar, het is heus
Wordt de ozonlaag getroffen
Vele mensen worden kapot gereden
Door dat stomme verkeer
Mensen zijn jullie nu tevreden?
Straks zijn er geen bomen meer!
En hoe kunnen wij dan ademhalen
Zonder zuurstof leven
Later moeten we voor lucht betalen
Mensen is dat jullie streven?
Stop toch met wegen bouwen
Verbied het verkeer
Afvallosers het zal jullie berouwen
Straks is er geen aarde meer!

Nederlandse slavernij anno 2011

Jossef wordt uitgezet, ondanks alle inspanningen van gemeente, artsen en school heeft het COA besloten door te gaan en Jossef en zijn moeder te verhuizen naar Katwijk om vanaf daar uitgezet te worden.

Even voor uw beeldvorming: de NOS berichtgeving over de situatie aldaar..

Door het label asielzoeker/vluchteling wordt vergeten dat het hier om mensen gaat. Als je naar ze kijkt als mensen en ziet dat Jossef gewoon Nederlands praat, het goed doet op school en in niets onder doet voor een mens dat hier geboren is, vraag ik me af waar we in hemelsnaam mee bezig zijn.

Er worden nu Nederlandse jongeren (ja, Nederlandse daar ze een andere, hun zogenaamde eigen cultuur, niet kennen) uitgezet naar landen waar kindsoldaten, honger, armoede, geweld, verkrachting, gebrek aan onderwijs en toekomst een waarschijnlijk vooruitzicht zijn.
Is dat wat we werkelijk willen? Meewerken aan het zwaarste strafsysteem dat er bestaat? Er wordt zo vaak schande gesproken over het Nederlandse verleden in de slavernij. De Pieten moeten paars en de Gouden Koets moet opnieuw gedecoreerd om de herinnering aan dit slechte verleden weg te poetsen. En dat alles terwijl we op deze wijze nog steeds mensen onderwerpen aan de onmenselijke grillen van ons 'verheven' Nederlanders...

Waar maak ik me nou toch druk om..

Relativering, een woord dat iedereen kent maar dat oh zo moeilijk geleefd en beleefd kan worden. Net als vele anderen maak ik me vaak druk om de onbenulligheden in het leven. Een vergeten boodschap, een knuffel die ik niet krijg, de net even iets minder rooskleurige bankrekening. Relativeren, het is allemaal niet zo belangrijk, is achteraf zeer makkelijk maar in het moment zelf een haast ondoenlijke zaak.

Totdat je via een paar kliks op het internet het leven van een ander in duikt…

Tranen met tuiten heb ik gehuild bij het verhaal van Pascal Marcelis: PenD Het verlies van de liefde van je leven op het moment dat je jonge gezin zo compleet lijkt is een ondragelijke gedachte. Een ondragelijke gedachte die voor Pascal werkelijkheid is geworden.

Vervolgens kom ik aan bij het blog van Lowie van Gorp over zijn dochter Guusje . Zijn ernstig zieke dochter. De strijd die ze moeten leveren, het leven dat stil staat maar oh zo graag nog heel lang door wil gaan.

Mijn hart gaat uit naar mensen die hetzelfde moeten doorstaan, ondergaan en moeten beleven. Het gevoel dat zij moeten hebben kan ik me niet indenken. En als ik het dan lees en denk aan mijn uitbarsting over de vergeten boodschappen van gister relativeert het enorm.

Leef het leven vol overtuiging, vol passie, vol liefde. Elke dag opnieuw. Een prachtige gedachte die toch, ondanks de verhalen van Pascal en Lowie elke dag weer een uitdaging vormt. Om het te blijven realiseren zou ik haast elke dag een dergelijk verhaal moeten lezen.

Maar bij de gedachte aan elke dag zo’n verhaal, weer een gezin, een leven, een zonnestraal die vervaagd word ik vreselijk bang. Elke dag worden deze verhalen beleefd, elke dag overlijdt er iemand die nog zoveel ervaringen te ervaren had. Elke dag wordt een gezin uit elkaar gescheurd. Ik kijk naar mijn prachtige kinderen en prijs mezelf intens gelukkig, maar de angst neemt ook toe, wat als hen wat overkomt?

Ik zou er alles voor geven om elke dag weer me alleen maar druk te hoeven maken om onbenulligheden. Dat zulke verhalen er niet meer zijn, dat Pascal samen met zijn vrouw oud kan worden. Dat Guusje de vrouw wordt die de wereld verandert. Ik zou er alles voor geven, behalve mijn gezin…

Lieve Pascal, Lowie en alle anderen die in een soortgelijke situatie zitten. Ik wens jullie alle kracht en liefde van de wereld, al lijkt de wereld op zo’n moment niet groot genoeg....



Zojuist bereikte mij het trieste bericht dat Guusje ons heeft verlaten. Ik wens haar ouders, broers en zussen, verdere familie en vrienden heel veel sterkte toe in deze vreselijk zware tijd..

Gedachte die te binnen schiet

Als gelooft in een ander
en jezelf terzijde schuift
kan de ware ik
verdwijnen

Als de angst regeert

11 september 2001
Ik zit thuis, op een zolder in het centrum van Alkmaar. Via paltalk zit ik te kletsen met een paar online vrienden in Amerika. Opeens hoor tumult via mijn headset, De paniek is duidelijk te horen en ik probeer erachter te komen wat er gebeurt. Ineens roept iemand “watch CNN! Watch CNN!” Ik zoek de zender op en zie op dat moment de eerste toren roken. Terwijl ik zit te staren naar dit onwerkelijke beeld komt het tweede vliegtuig aan en crashed in de tweede toren. Via mijn headset hoor ik de wanhoop van een volk dat geraakt wordt. Niet zozeer de fysieke maar de mentale klap is er een die zijn weerga niet kent. De website begint te storen en vliegt eruit. Is er oorlog uitgebroken?

Keer op keer zien we de beelden die dag en de daarop volgende dagen langskomen, steeds voel ik dezelfde wanhoop, dezelfde verschrikking, dezelfde angst. Er is geen oorlog tussen landen, geen bommen, geen luchtaanvallen, er is oorlog bij velen in hun hoofd. Door het verband met de Islam zijn niet alleen de daders maar is een hele geloofsgroep schuldig bevonden.

Generalisering bij dergelijke heftige gebeurtenissen is logisch, de angst is groter dan het verstand. Maar als de rust wederkeert, als het gewone leven weer opgepakt wordt en de angst niet meer continu aanwezig is, wat dan?

De mentale oorlog blijft voortduren. Sinds die tijd zijn er in zoveel landen
anti-moslim geluiden te horen, heeft extreem-rechts een grote schare volgers en is tollerantie alleen nog van toepassing op gelijkdenkenden.

De aanslag op 11 september 2001 heeft zijn doel bereikt.. De terroristen die verantwoordelijk waren zijn er niet meer. Bin Laden is niet meer. Maar de angst, de haat, de verdeeldheid die zij wilden scheppen is nog alom aanwezig en lijkt te groeien. En dat, dat is hetgeen wat mij beangstigt.

Haiku: Het politieke klimaat

Zo veranderlijk
Is zelfs de grootste puber
Nog nimmer geweest