Milena Stojanovic, een wereld op zich

Laat je horen!

2011-12-31T10:48:00.000+01:00

Er wordt dit jaar een omzet van 65 miljoen in de vuurwerkbranche verwacht. Een enorm bedrag wat we vanavond binnen no time de lucht inschieten om vervolgens te verzuchten dat het zo slecht gaat met de economie..Beetje tegenstrijdig vind je niet?

Mijn voorstel is: Laten we het vuurwerk nou eens gewoon liggen. Veel mensen houden er niet van, er is een groot illegaal netwerk, grote kans op brandwonden of veel ergere ongelukken en het kost geld, heel veel geld. Niet alleen de aanschaf maar ook het opruimen ervan is een gigantische kostenpost.

Dit jaar, en de jaren die komen moeten we gewoon om 0.00 uur de longen uit ons lijf schreeuwen. Alle opgekropte frustraties, protesten, angsten, agressie, onvermogen etc. er gewoon even uitschreeuwen. Als je houdt van de lichtjes van vuurwerk mag je tijdens het schreeuwen best een zaklamp vasthouden, maar gooi het er gewoon eens uit.

Voordeel is dat je het nieuwe jaar heerlijk ontspannen in kan gaan, hard schreeuwen kan behoorlijk therapeutisch werken. En ontspannen het nieuwe jaar in betekend minder kans op vechtpartijen, irritaties, ziek worden, kortom een blijere samenleving.

Dus, wie doet er met me mee? Laat je vannacht eens horen!

Global Warming: eeuwig actueel

2011-12-07T15:16:00.001+01:00

Sommige zaken blijven actueel. Bij het doorspitten van dozen kwam ik mijn oude dichtbundeltje tegen. Hier een gedichtje geschreven op mijn 13de in 1990:

De wereld vergaat voor onze neus
Door al die afvalstoffen
Elk jaar, het is heus
Wordt de ozonlaag getroffen
Vele mensen worden kapot gereden
Door dat stomme verkeer
Mensen zijn jullie nu tevreden?
Straks zijn er geen bomen meer!
En hoe kunnen wij dan ademhalen
Zonder zuurstof leven
Later moeten we voor lucht betalen
Mensen is dat jullie streven?
Stop toch met wegen bouwen
Verbied het verkeer
Afvallosers het zal jullie berouwen
Straks is er geen aarde meer!

Nederlandse slavernij anno 2011

2011-11-22T10:52:00.000+01:00

Jossef wordt uitgezet, ondanks alle inspanningen van gemeente, artsen en school heeft het COA besloten door te gaan en Jossef en zijn moeder te verhuizen naar Katwijk om vanaf daar uitgezet te worden.

Even voor uw beeldvorming: de NOS berichtgeving over de situatie aldaar..

Door het label asielzoeker/vluchteling wordt vergeten dat het hier om mensen gaat. Als je naar ze kijkt als mensen en ziet dat Jossef gewoon Nederlands praat, het goed doet op school en in niets onder doet voor een mens dat hier geboren is, vraag ik me af waar we in hemelsnaam mee bezig zijn.

Er worden nu Nederlandse jongeren (ja, Nederlandse daar ze een andere, hun zogenaamde eigen cultuur, niet kennen) uitgezet naar landen waar kindsoldaten, honger, armoede, geweld, verkrachting, gebrek aan onderwijs en toekomst een waarschijnlijk vooruitzicht zijn.
Is dat wat we werkelijk willen? Meewerken aan het zwaarste strafsysteem dat er bestaat? Er wordt zo vaak schande gesproken over het Nederlandse verleden in de slavernij. De Pieten moeten paars en de Gouden Koets moet opnieuw gedecoreerd om de herinnering aan dit slechte verleden weg te poetsen. En dat alles terwijl we op deze wijze nog steeds mensen onderwerpen aan de onmenselijke grillen van ons 'verheven' Nederlanders...

Waar maak ik me nou toch druk om..

2011-10-30T11:23:00.002+01:00

Relativering, een woord dat iedereen kent maar dat oh zo moeilijk geleefd en beleefd kan worden. Net als vele anderen maak ik me vaak druk om de onbenulligheden in het leven. Een vergeten boodschap, een knuffel die ik niet krijg, de net even iets minder rooskleurige bankrekening. Relativeren, het is allemaal niet zo belangrijk, is achteraf zeer makkelijk maar in het moment zelf een haast ondoenlijke zaak.

Totdat je via een paar kliks op het internet het leven van een ander in duikt…

Tranen met tuiten heb ik gehuild bij het verhaal van Pascal Marcelis: PenD Het verlies van de liefde van je leven op het moment dat je jonge gezin zo compleet lijkt is een ondragelijke gedachte. Een ondragelijke gedachte die voor Pascal werkelijkheid is geworden.

Vervolgens kom ik aan bij het blog van Lowie van Gorp over zijn dochter Guusje . Zijn ernstig zieke dochter. De strijd die ze moeten leveren, het leven dat stil staat maar oh zo graag nog heel lang door wil gaan.

Mijn hart gaat uit naar mensen die hetzelfde moeten doorstaan, ondergaan en moeten beleven. Het gevoel dat zij moeten hebben kan ik me niet indenken. En als ik het dan lees en denk aan mijn uitbarsting over de vergeten boodschappen van gister relativeert het enorm.

Leef het leven vol overtuiging, vol passie, vol liefde. Elke dag opnieuw. Een prachtige gedachte die toch, ondanks de verhalen van Pascal en Lowie elke dag weer een uitdaging vormt. Om het te blijven realiseren zou ik haast elke dag een dergelijk verhaal moeten lezen.

Maar bij de gedachte aan elke dag zo’n verhaal, weer een gezin, een leven, een zonnestraal die vervaagd word ik vreselijk bang. Elke dag worden deze verhalen beleefd, elke dag overlijdt er iemand die nog zoveel ervaringen te ervaren had. Elke dag wordt een gezin uit elkaar gescheurd. Ik kijk naar mijn prachtige kinderen en prijs mezelf intens gelukkig, maar de angst neemt ook toe, wat als hen wat overkomt?

Ik zou er alles voor geven om elke dag weer me alleen maar druk te hoeven maken om onbenulligheden. Dat zulke verhalen er niet meer zijn, dat Pascal samen met zijn vrouw oud kan worden. Dat Guusje de vrouw wordt die de wereld verandert. Ik zou er alles voor geven, behalve mijn gezin…

Lieve Pascal, Lowie en alle anderen die in een soortgelijke situatie zitten. Ik wens jullie alle kracht en liefde van de wereld, al lijkt de wereld op zo’n moment niet groot genoeg....

Zojuist bereikte mij het trieste bericht dat Guusje ons heeft verlaten. Ik wens haar ouders, broers en zussen, verdere familie en vrienden heel veel sterkte toe in deze vreselijk zware tijd..

Gedachte die te binnen schiet

2011-10-09T13:27:00.000+02:00

Als gelooft in een ander
en jezelf terzijde schuift
kan de ware ik
verdwijnen

Als de angst regeert

2011-09-11T09:54:00.001+02:00

11 september 2001
Ik zit thuis, op een zolder in het centrum van Alkmaar. Via paltalk zit ik te kletsen met een paar online vrienden in Amerika. Opeens hoor tumult via mijn headset, De paniek is duidelijk te horen en ik probeer erachter te komen wat er gebeurt. Ineens roept iemand “watch CNN! Watch CNN!” Ik zoek de zender op en zie op dat moment de eerste toren roken. Terwijl ik zit te staren naar dit onwerkelijke beeld komt het tweede vliegtuig aan en crashed in de tweede toren. Via mijn headset hoor ik de wanhoop van een volk dat geraakt wordt. Niet zozeer de fysieke maar de mentale klap is er een die zijn weerga niet kent. De website begint te storen en vliegt eruit. Is er oorlog uitgebroken?

Keer op keer zien we de beelden die dag en de daarop volgende dagen langskomen, steeds voel ik dezelfde wanhoop, dezelfde verschrikking, dezelfde angst. Er is geen oorlog tussen landen, geen bommen, geen luchtaanvallen, er is oorlog bij velen in hun hoofd. Door het verband met de Islam zijn niet alleen de daders maar is een hele geloofsgroep schuldig bevonden.

Generalisering bij dergelijke heftige gebeurtenissen is logisch, de angst is groter dan het verstand. Maar als de rust wederkeert, als het gewone leven weer opgepakt wordt en de angst niet meer continu aanwezig is, wat dan?

De mentale oorlog blijft voortduren. Sinds die tijd zijn er in zoveel landen
anti-moslim geluiden te horen, heeft extreem-rechts een grote schare volgers en is tollerantie alleen nog van toepassing op gelijkdenkenden.

De aanslag op 11 september 2001 heeft zijn doel bereikt.. De terroristen die verantwoordelijk waren zijn er niet meer. Bin Laden is niet meer. Maar de angst, de haat, de verdeeldheid die zij wilden scheppen is nog alom aanwezig en lijkt te groeien. En dat, dat is hetgeen wat mij beangstigt.

Haiku: Het politieke klimaat

2011-08-27T11:19:00.001+02:00

Zo veranderlijk
Is zelfs de grootste puber
Nog nimmer geweest

2011-08-14T10:33:00.001+02:00

You've gotta' dance like there's nobody watching,
Love like you'll never be hurt,
Sing like there's nobody listening,
And live like it's heaven on earth.
(And speak from the heart to be heard.)”

-William W. Purkey

Kiezersbedrog: dit zet geen zoden aan de dijk

2011-07-03T14:00:00.000+02:00

We willen dat immigranten zich beter aanpassen aan "de Nederlandse cultuur"
Dus bezuinigen we op integratie.

We willen dat iedereen zich veiliger voelt.
Dus laten we angst regeren

We willen de kloof tussen arm en rijk verkleinen
Dus bezuinigen we op alle maatregelen die de armen treffen

We willen de gezondheidszorg verbeteren
Dus halen we veel basisdingen uit het zorgpakket

We willen zoveel... Eigenlijk willen we dat Nederland weer net zo wordt als vroeger...
Dus... wie breekt er straks de dijken door?

Overeenkomstige tegenstellingen

2011-06-30T22:06:00.001+02:00

Politieke tegenstellingen
Steeds meer in het licht
harder, feller, oogverblindend
vertroebelen het zicht

Waar constructieve buigingen
plaats maakten voor onverwoestbaar materiaal
is de ruimte voor toenadering
haast minder dan minimaal

Gekruisde degens, getrokken geweren
harde woorden in het kwadraat
Fixatie op het gebrek van de ander
vergeten voor welk positieve je zelf staat

Kijk toch eens wat meer naar binnen
En daarna je neus voorbij
Dan zul je zeker eens ontdekken
Dat "jij" en "ik" staat voor wij.

Als "wij" nou eens wat meer samenwerkten
Af en toe wat water bij de wijn
Dan zullen we ooit weer eens ontdekken
Dat dat hele samenleven ontzettend leuk kan zijn

Proces Wilders; vraagtekens in het kwadraat

2011-06-23T22:40:00.001+02:00

Vandaag was het proces Wilders gesprek van de dag. Van de afgelopen tijd eigenlijk. Vrijheid van meningsuiting gefixeerd op één persoon in een zeer invloedrijke positie. Vrijheid van meningsuiting is belangrijk, is een van de basisbeginselen van de Nederlandse samenleving, maar hoe ver reikt deze vrijheid?

Mag je alles zeggen wat er in je opkomt? Mag je nodeloos mensen of zelfs hele bevolkingsgroepen kwetsen? Volgens de uitspraak wel, mits het maar in een maatschappelijk debat plaatsvindt. Maar wanneer is iets een maatschappelijk debat? In de politieke arena? Op de buurtbarbecue? In de huiskamer? In de kroeg? Een definitie die net als de vrijheid van meningsuiting ruim kan worden opgevat.

Ik denk dat de uiteindelijke vraag niet is of je alles mág zeggen maar of je het ook wilt.. Wíl je alles zeggen wat er in je opkomt? Wíl je nodeloos mensen of zelfs hele bevolkingsgroepen kwetsen? Als je op deze twee vragen 'ja' antwoordt ga ik me pas echt zorgen maken. Daar waar Wilders en een groot deel van de Nederlandse gemeenschap vindt dat de grenzen grotendeels dicht moeten denk ik dat men ook eens naar de grenzen van het fatsoen mag kijken..

Haiku: Storm

2011-06-15T10:10:00.002+02:00

Stilte voor de storm
Is bij een vol glas water
Een goed drinkmoment

Haiku: kabaal

2011-06-15T10:05:00.001+02:00

Stille gedachten
Maken vaak een hoop kabaal
Als je ze uitspreekt

Haiku Mania

2011-05-21T17:05:00.001+02:00

De ware liefde
komt veelal ongelegen
in de puberteit

Als vreemde ogen
je steeds weer kunnen dwingen
stel je dan eens voor

Indien de nachten
lichter zijn dan dageraad
gaat er iets goed mis

Kromme gedachten
zien meer van de omgeving
dan rechtlijnige

Haiku: Desillusie

2011-05-14T10:20:00.011+02:00

De desillusie
Als de droom vervlogen is
blijf jij nog over

Overdenkingen

2011-05-11T15:58:00.002+02:00

Als de stilte is gevallen
en de rust weer wederkeert
zie je vaak de gevolgen
van het eindeloos verkeerd

Wie altijd dacht
wat je niet ziet is er niet
wrijft in zijn ogen
bij wat is geschied

Onderhuids
kruipen dingen
woelen zaken
blijft het wringen

Uitgesproken
of stille wateren
de gronden lijken altijd diep...

Overdenking

2011-05-03T10:07:00.003+02:00

Opmerkelijk dat juist blinden
vaak verder kijken dan hun neus lang is...

waarneming naar vermogen

2011-05-01T11:50:00.004+02:00

Het feller wordende licht van de zon
vraagt me steeds meer scherp te stellen
groter, kleiner, dieper, hoger
de parallax overschreidend
tot contrasten zich laten duiden

Ben ik blij met wat ik zie?

De emotie van een motie

2011-03-30T23:00:00.001+02:00

Moties, werden ze in het verleden nog als laatste redmiddel toegepast om het tij te keren, nu lijken ze wel orde van de dag.

De politieke arena is het niet eens met elkaar, logisch, zoveel partijen, zoveel meningen. De drie gangbare moties die veelal worden gebruikt zijn redelijk normaal; wantrouwen "we kunnen hier niet mee leven", afkeuring "we vinden dit echt niet leuk" en treurnis "we vinden het wel een beetje jammer". Om de verschillen nog extra aan te zetten lijkt er sinds het partijenspectrum is verbreed wel een overvloed aan moties te zijn gekomen. Gister nog 2 moties in het debat mislukte evacuatie. Motie Voordewind waarin eigenlijk een kleine procedureaanpassing wordt gevraagd en Motie Timmermans die niet treurnis uitspreekt maar gewoon een vraag om een simpel "sorry" is.

Even voor de verbeelding: in 2002 zijn er in de Tweede Kamer 1158 moties ingediend. In 2009 was dit reeds opgelopen tot het schrikbarende aantal van 2616!

Behalve het voorwerk dat aan deze moties vooraf is gegaan is er ook in de kamer nog uitgebreid over gesproken. Mijn vraag is dan of zo'n motie nog effect heeft, moet er in plaats van het woord motie niet een andere titel aan geplakt worden.

In plaats van de motie nog te gebruiken als redmiddel is het nu verworden tot een redelijk ongevaarlijke manier van het uiten van een mening zonder daar persoonlijk op aangesproken te kunnen worden. In het land waar vrijheid van meningsuiting zogenaamd zo hoog in het vaandel staat kan de communicatie blijkbaar alleen nog plaatsvinden als het via een ingepakte, vooraf doorgesproken en geaccordeerde papierenrompslomp is geagendeerd, en dan maar hopen dat er genoeg stemmen tellen om je mening op papier te mogen behouden..

Voor mij heeft de motie niet meer dezelfde waarde als voorheen, de motie die er echt toe deed is verworden tot emotie van het moment..

Krachtige Emanuel (update)

2011-01-03T15:42:00.000+01:00

Een tijdje niets geschreven over dappere, krachtige Emanuel.

Na zes lange weken in het ziekenhuis kwam er de dag voor Sinterklaas een supercadeautje, Emanuel werd sterk en stabiel genoeg bevonden om weer naar huis te gaan. Heerlijk maar ook een beetje eng. In het ziekenhuis weet je dat medische hulp altijd in de buurt is en thuis moet je eigenlijk de signalen van je kind weer opnieuw ontdekken.

Nu, een maand later gaat het super met Emanuel. Zijn linkerkant beweegt steeds meer, zijn linkerhand leek te verkrampen door spasmen maar doet nu toch steeds meer mee. Heerlijk in de huiselijke omgeving groeit en bloeit de kleine vechter weer heerlijk op. Natuurlijk zijn er de nodige therapiën (fysio/ergo) en moet de schade aan zijn hersenen nog blijken, maar de twinkeling in z'n ogen laat al duidelijk weten dat hij ons ook in de toekomst steeds meer verbaasd en versteld zal doen staan!

Via deze weg wil ik heel graag mijn bewondering en respect uitspreken voor mijn lieve vrienden en alle andere ouders die in vergelijkbare situaties verkeren. Jullie liefde, warmte en zorg dragen mensenlevens en laten zien waar het werkelijk om draait in het leven. Als slechts een aantal mensen dit gevoel kunnen overnemen en uitdragen wordt de wereld al zoveel mooier. Jullie kracht geeft kracht...

Dag lieve Mickey

2010-12-16T20:50:00.001+01:00

Vandaag is onze lieve kater Mickey heengegaan...

Acht jaar geleden kochten wij ons huis, en bij dat huis zat een huisbaas op vier poten genaamd Mickey. Hij was wel meeverhuisd met de vorige bewoners maar was het niet eens met deze verplaatsing. Een half jaar lang heeft hij heen en weer gelopen tussen zijn oude en nieuwe huis, totdat we, in overleg met zijn baasjes, hem eten hebben gegeven en bij ons lieten wonen.

Mickey was er altijd, onze steun en toeverlaat, ons kindje toen het zwanger worden niet wilde lukken, onze aanspraak op eenzame avonden, onze knuffelkat.

De laatste 2 jaar werd het al wat minder, met de komst van de kinderen trok hij zich steeds meer terug. Hij miauwde steeds harder, liep steeds doellozer rond en bemoeide zich steeds minder met ons.

Nu wij zelf weer gaan verhuizen kwam daar een keuzemoment.. Moeten we het onze onderhand dementerende, 19-jarige kat nog aandoen om binnen een jaar twee keer te gaan verhuizen? Na lang wikken en wegen en overleg met de dierenarts over de alternatieven hebben we de knoop doorgehakt.

Onze lieve Mickey is vanochtend heel vredig heengegaan. Geen strijd, geen tegenstribbeling, heel rustig in een eeuwige slaap...

Lieve Mickey, dankjewel voor al je likjes en knuffels, ik zal je vreselijk missen!

Kracht voor Emanuel III

2010-11-17T21:55:00.000+01:00

Het heeft even geduurd eer ik dit blog kon schrijven, de emoties rondom alles wat er is gebeurd lopen soms wat hoog op.

Emanuel is gelukkig buiten direct levensgevaar. Hij is de hersenvliesontsteking nu redelijk de baas en vorige week werd het dan ook tijd om, zoals ze zeggen, de schade op te maken.

Vorige week donderdag kreeg hij een MRI om te kijken of de zwarte plekken op z'n hersenen waren verminderd. Uit eerdere onderzoeken was al gebleken dat hij links doof is geworden. Aangezien hij zo goed reageert en de ouders zoveel vooruitgang zagen werd er niet gerekend op minder goede berichten..

Uit de MRI is gebleken dat de ontsteking toch aardig wat schade heeft aangericht. De hersenen zijn iets gekrompen en er zijn nog zwarte plekken zichtbaar. Dit betekent dat lieve Emanuel hoogstwaarschijnlijk zowel lichamelijk als geestelijk een achterstand zal hebben. Ook is zijn linkerkant grotendeels verlamd en heeft hij last van spasmen. Daarnaast zal hij naar alle waarschijnlijkheid zijn leven lang last hebben van epileptische aanvallen. Het positieve nieuws was dat zijn rechteroor nog goed is en we hopen met grote hopen dat dat zo zal blijven!

Uiteraard was dit voor de ouders en iedereen er omheen nieuws dat er behoorlijk inhakt en het heeft dan ook nog een behoorlijke verwerkingstijd nodig.

Afgelopen vrijdag kwam er een hoofd van het meningitisinstituut langs die echter weer wat positievere woorden had. Emanuel is nog zo jong dat zijn lijf wellicht nog allerlei omweggetjes kan maken waardoor hij wellicht beter zal kunnen functioneren dan dat door de artsen uit het ziekenhuis wordt voorgespiegeld.

Al met al weten de ouders nu dus eigenlijk weinig over de blijvende schade. Het zal allemaal nog moeten blijken in de nabije en verre toekomst hoe hij zich verder ontwikkeld. Een ding is zeker, de zoon die ze naar het ziekenhuis brachten zal nooit meer dezelfde zijn als voorheen... en dat doet pijn, heel veel pijn...

Stoute moeder...

2010-11-10T15:50:00.003+01:00

Net terug uit het winkelcentrum Middenwaard. Heerlijk met m'n twee dames teken- en plakspulletjes gekocht om verantwoord bezig te zijn.

In het halletje van de supermarkt naar de rest van het winkelcentrum is er een uitbater zo aardig geweest om een carrousel en autootjes voor de kinderen neer te zetten zodat geen enkele ouder meer in staat is die gang zonder hindernissen te nemen.

Lief als ik ben trek ik de portemonnee en mocht de oudste dame (2,5 jaar) een rondje op het paardje. Vervolgens was een andere moeder de pineut en mocht dochterlief nog een rondje meehobbelen met twee andere kindjes.

Daarna komt pas de echte uitdaging... kind weer mee zien te krijgen richting de uitgang. Dit gaat, zoals de meeste ouders wel kennen, met veel tranen en kreten die de meeste trommelvliezen ver te boven gaan. Zo ook mijn oudste dame...

Nadat ik de worsteling van kind weer in de winkelwagen krijgen heb overleefd gaat het keeltje open en klinken de meest zielige klanken vanuit haar kleine lijfje. Aangezien dergelijk verdriet niet te troosten is zorg je dat je zo snel mogelijk weg komt bij de speeltoestellen vandaan. Om de hoek gaat de keel echter nog verder open..

Op het moment dat ik tegen mijn dochter zeg "schat, dat kan harder" word ik aangesproken door een oudere dame: "Hoe haalt u het in uw hoofd de jonge dame zo te laten huilen, bij zoveel verdriet heeft een kind troost van haar moeder nodig. U zou iets moeten doen aan uw opvoedkundige capaciteiten... " waarna zij haar weg direct weer vervolgt.

Verbouwereerd kijk ik naar mijn dochter en verbaas mij over de brutaliteit van deze dame die totaal niet weet waar dit over gaat. En toch vraag ik mij nog daadwerkelijk af of ik een stoute moeder ben. Dan hoor ik vanuit het winkelwagentje een schattig stemmetje roepen: "Ikke allemaal mooie stickers gekrijgt, ik hou van jou mama"

Kracht voor Emanuel II

2010-11-07T22:00:00.002+01:00

Vandaag op bezoek geweest bij kleine Emanuel in het VU. Wat een indruk kan een dergelijk bezoek op een mens maken!

Lieve Emanuel doet het super, de koorts is nihil en naast het vele huilen komt er nu ook af en toe een lachje tevoorschijn. Dat de meningitis schade heeft aangericht is zeker, de omvang echter nog niet. Aankomende woensdag krijgt hij een uitgebreide MRI waar meer uit duidelijk moet worden.

We zouden zo graag meer voor ze willen doen, de zorgen van ze overnemen. Helaas kunnen we niets meer dan aan ze denken en laten weten dat we er voor ze zijn. Vlakbij huis kwamen de emoties naar boven en kwam de realisatie van welke hel zij doorheen hebben, en nog steeds, moeten gaan...

Ik kan alleen maar enorme bewondering uitspreken voor m'n lieve vrienden die nu al 2 weken dag en nacht bij hem waken. Die al 2 weken binnen de muren van het ziekenhuis en het Ronald McDonaldhuis leven en toch nog altijd zoveel kracht en moed uitstralen.

En kleine Emanuel die daar zo ziek in z'n bedje ligt met snoertjes en slangetjes maar toch die twinkeling in z'n ogen weer lijkt terug te vinden. Een kind met zoveel levenskracht is tot grootse dingen in staat!

Kracht voor Emanuel

2010-10-30T22:27:00.003+02:00

Heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees... Emanuel, het zoontje van m'n hartsvriendin ligt nu al een week voor zijn leven te vechten.

Hersenvliesontsteking, meningitis, je hoort het wel eens op het nieuws of als mensen er reeds van genezen zijn maar voor mij was het nog nooit zo vreselijk dichtbij, zo werkelijk, zo heftig, zo gemeen.

Lieve Emanuel is net 6 maandjes jong en moet nu al een strijd leveren die velen in 80 levensjaren nog niet mee zullen maken. Gelukkig is het een vechter, een vechter die ook heel veel heeft om voor te vechten. Twee fantastische ouders die overlopen van liefde en een prachtige broer die nog zoveel kattekwaad met hem uit wil halen.

Mijn hart gaat uit naar Emanuel, naar mijn liefste vriendin, naar haar vriend en hun andere zoon, maar ook naar alle anderen die een dergelijke ziekte van dichtbij mee moeten maken. Ik duim, bid en hoop dat hij deze zware strijd wint en dat ze met z'n vieren, zoals het hoort, nog zoveel leuke, spannende, liefdevolle ervaringen gaan ervaren.

Mirjana en Emanuel

Het akkoord; tolereren, accepteren of agiteren

2010-09-28T22:10:00.000+02:00

Tegenstrijdige gevoelens maken zich van mij meester bij het horen van het nieuws dat er een akkoord is bereikt. Zodra mensen horen dat ik tot de GroenLinks orde behoor wordt er automatisch vanuit gegaan dat ik tegen alles wat rechts op de politieke ladder staat ben. Een misvatting die er bij velen moeilijk uit te krijgen is.

Ik bezit geen geitenwollensokken, heb geen wierrookstokjes in huis en nee, mijn koelkast is niet geheel biologisch. Ik ben geen fanaticus, geen linksterrorist. Ik ben een realist die zich thuisvoelt bij de visie van GroenLinks, de koers die ze willen varen, en de punten die ze willen en zullen maken.

De reacties die ik vanuit het complete partijenspectrum die ons land rijk is langs zie komen op de huidige formatie zijn ronduit schokkend. Het jij-bakken, potten die ketels verwijten en muggen die tot olifanten verworden. De tolerantie is verdwenen, precies zoals verwacht.

Nederland is een democratie. Nederlanders hebben het recht om zelf te bepalen op welke partij zij stemmen, en een meerderheid van deze stemmen vormt een coalitie om ons land te besturen. Dat deze meerderheid via meerdere vormen bereikt kan worden is waar, maar desalnietemin bestaat de coalitie altijd uit een meerderheid van de stemmen van de bevolking van dit land.

Is het rechtvaardig om het vertrouwen nu reeds op te zeggen, is het rechtvaardig om alles uit te vlakken en de democratie terzijde te schuiven? Als de formatie zo het slechtste in de mens naar boven haalt, moeten we dan niet overstappen op een 2 partijen systeem?

Begrijp me niet verkeerd, een rechtse regering boezemt mij een zekere angst in. Veel denkbeelden en actiepunten van deze partijen druisen recht tegen mijn gevoelens in. Ook ik zal af en toe een steekje onder water geven met als gevolg hopelijk een gesprek. Maar ook al is dit niet het kabinet dat op mijn wensenlijst stond, de basis van mijn bestaan mag daardoor niet gelijk weggevaagd worden. Open staan voor anderen, respect en inlevingsvermogen zijn basisprincipes die je niet aan de kant mag gooien als de uitkomst je niet zint.

Of je nu links- of rechtsom gaat, tegenstand is er altijd. Maar is agiteren tegen een besluit nu de juiste manier om de onvrede te uiten? Waar tolerantie zo hoog in het vaandel zou staan bij de links op de ladder partijen is deze zelfde tolerantie verdwenen zodra het om rechts gaat. Laten we nu alsjeblieft iedereen in zijn waarde laten en eens kijken wat er werkelijk gaat gebeuren. Iets wat niet werkt zal vroeg of laat stranden. En als je op dat strand kuilen wilt graven, ga je gang, maar vecht het niet uit op open zee.

Uit den Ouden Doosch: Verleden, heden, mijn toekomst...

2010-09-27T23:12:00.001+02:00

Een klein gedichtje uit 2001, en nog steeds van toepassing!

Verleden, heden, mijn toekomst...

In mijn leven van het heden
zie ik mijn verleden
dat mij maakte tot wat ik ben....

In mijn dromen van morgen
zit reeds verborgen
de persoon die ik zo goed ken...

En zonder al die dromen
zou ik nooit zo ver zijn gekomen
en worden wie ik wil zijn...

Ik leef mijn leven
zoals het me is gegeven
en laat me niet weerhouden door de pijn...

Al die lichamelijke ongemakken
kunnen mij niet meer verzwakken
maar leg ik soms terzij...

Door telkens weer opnieuw te winnen
vallen opstaan en opnieuw beginnen
Ben ik me, myself and I !!!

MDS

Uit den ouden doosch: Zwanger worden is net voetbal..

2010-09-25T22:40:00.000+02:00

Af en toe lees ik de berichten op mijn vroegere blog over ons ICSI / IVF traject weer eens door en kom ik de emoties maar ook de grappige stukjes weer eens tegen.

Hier een blogje uit 2006:

Zwanger worden is net voetbal;

• Het begint met een verkleedpartij.
• Vervolgens kies je je positie
• Je speelt wat met de bal
• Rent samen met de anderen zo snel mogelijk naar het doel
• Past op voor buitenspel
• Je schiet
• Een enorme ontlading als er is gescoord
• En hoopt dat de scheidsrechter de goal niet afkeurt.....

Die stomme scheids ook elke keer.......

Opvoeden doe je zo....

2010-09-09T20:31:00.002+02:00

Soms kom je in situaties waar je blij bent als het antwoord ineens te binnen schiet. Vorige week komt mijn dochter van 2,5 jaar op me af gerend.

Dochter: "mama, die mevrouw zeggen jij dik hè"
Mama: "nee lieverd, jouw mama is niet dik, jouw mama is gewoon veel meer mens."

In haar eigen woorden bracht zij het over naar de mevrouw in kwestie. Ik kreeg een rare blik maar heb het daarbij gelaten.

In de auto heb ik toch nog maar even uitgelegd dat er dunne en dikke mensen zijn en dat dat helemaal niet uitmaakt. Sommige hebben een beetje teveel gegeten en anderen zijn een beetje ziek net als mama. Uiteindelijk gaat het er alleen maar om dat mensen lief voor elkaar zijn.

Bij thuiskomst slaat dochterlief haar kleine armpjes om me heen en roept luidkeels: "mama, jij bent lief hè!"

5 redenen om....

2010-08-29T23:41:00.004+02:00

Elke keer is het een uitdaging om de oudste dame (2,5 jaar) in bad te krijgen. En als ze er eenmaal inzit is het weer een uitdaging om haar eruit te werken...

Hier een serie van 5 redenen om....

Niet in bad hoeven:

1. Ik ben nog schoon
2. Het water is te nat, ik wil droog water
3. Het is te koud
4. Het is te warm
5. Ik moet nog even spelen

Er weer uit moeten:

1. Ik ben nog niet schoon
2. Eendje moet nog douchen
3. Ik moet nog even plonsen (lees: mama natspatten)
4. Visje moet verstoppertje spelen
5. Ik moet nog even boenen

Al met al ben ik elke keer weer blij als we, na een onderhoud over de kleur van de kleertjes, het wel of niet van sokken en het drama van haren kammen, weer een prachtige schoongewassen dame aan de buitenwereld kunnen tonen. (Om na 5 minuten de eerste tekenen van kleurrijke activiteiten weer waar te kunnen nemen op kleding, gezicht en armen ;-))

Terug in je hok

2010-08-16T22:40:00.001+02:00

Wat zou het toch makkelijk zijn om iedereen een labeltje op te plakken waaraan je af zou kunnen lezen wat je bent. Ja, het lijkt een Godwin, maar ook ver voor onze voorouders had de hokjesgeest reeds zijn intrede gedaan.

De slavernij, de heksenjacht, de standen in de Middeleeuwen, de opkomst van het geloof, zelfs in de oertijd zal er reeds onderscheid gemaakt zijn tussen de 'ware oerman' en degeen die zwaaiend met zijn knuppeltje huppelde door het veld.

In de vorige eeuw zijn, wederom, pogingen gedaan om 'de nieuwe samenleving' te creëren met daarbij de nadruk op SAMEN. Het samenleven blijkt echter steeds weer lastig als de hersenen waarin de hokjesgeest huist weer geactiveerd lijken te worden.

De hokjesgeest lijkt te reageren op negativiteit in combinatie met angst. Zodra een gebeurtenis een negatieve impact heeft en de angst voor herhaling toeneemt door dreiging of slechts de aankondiging van dreiging grijpt de menselijke geest terug op zijn veilige haven, de hokjes.

Het gevoel te weten waar iemand bijhoort geeft ons een gevoel van veiligheid, we weten wie onze vijanden zijn en kunnen deze dan op gepaste wijze op afstand houden, bestuderen of aanvallen. Maar is dit mechanisme wel zo veilig? Zit onze vijand wel daadwerkelijk aan de andere kant? Of huist de werkelijke vijand ergens anders, dichterbij, in jezelf.

De onverdraagzaamheid neemt toe en we smachten naar de stickers, post-its en tatoeages die in één oogopslag duidelijk kunnen maken wie je bent en waar je staat. Helaas, er is geen zwart of wit, er is geen voor of tegen, deze maatschappij, deze partijen, wij allemaal draaien op nuances. Soms liggen de meningen zo dicht bij elkaar maar willen we niet de overeenkomsten maar zo graag de verschillen zien, dat we niet alleen aan elkaar maar ook aan onze persoonlijke werkelijkheid voorbijgaan.

De huidige politieke ontwikkelingen zijn de ware voedingsbron voor het ophokken van de vijand. Links tegen rechts, wij tegen "hunnie", Partij voor de Vrijheid tegen Vrijheid voor alle partijen. Door te generaliseren worden de tegenstellingen duidelijker en vallen de overeenkomsten weg. De wereld lijkt duidelijker, overzichtelijker maar ook enger en gevaarlijker.

Na een paar jaar vallen de verschillen meer weg, komen de nuances weer bovendrijven en komt het leven weer in teken van samen te staan. Totdat er iemand opstaat, iemand die opvalt en op dreigende wijze onze geest kan activeren. En dan, dan mag iedereen weer 'veilig' terug in zijn eigen hok.

Tijd om het tij te keren

2010-08-10T00:10:00.004+02:00

Als de storm steeds meer aanzet
en me het spreken beneemd
voel ik de golven beuken
en raak ik steeds meer vervreemd

De woorden die ooit zo makkelijk stroomden
worden langzaam teruggeduwd
niet meer zoeken naar conversatie
terug in het meer gestuwd

De stuwdam gaat het straks begeven
nuancering wordt overspoelt
en de waterval van woorden
zegt dingen die nooit zo zijn bedoeld...

Tijd om het tij te keren

Gedogen is geen PVV-woord

2010-07-31T12:50:00.001+02:00

Gedogen is geen PVV-woord vermeld Dhr. Hero Brinkman in zijn CV op de site van de PVV.

Zou volgens de PVV 'gijzelen' het beste alternatief zijn?
CDA en VVD succes!

Hersenspinsels

2010-07-14T11:55:00.000+02:00

Gapende gaten
in mijn herinneringen
kleuren de tijd
anders in

Oranjesupporters in de dop

2010-07-02T22:40:00.000+02:00

Ook onze dames zijn helemaal in de oranjesfeer:

Hmmm.. ziet er Braziliaans uit, opeten of weggooien?

Ook oudste dame is het niet eens met de commentator... Wat een ramp, overschakelen naar BRT?

Ja, de bal zit er in, maar wat doet papa raar!?

Nog even rustig de nabeschouwing kijken en dan naar bed!

Krijgt Maxima toch gelijk?

2010-06-29T23:25:00.000+02:00

Ons vooruitstrevend Nederland, de openheid, de naastenliefde, de gastvrijheid die ons zo kenmerkte. Het lijkt langzaamaan te vervagen en dat boezemt mij enorme angst in...

De formatie van het nieuwe kabinet verloopt moeizaam. De 1 juli deadline die Rutte voor zichzelf gesteld had zal niet gered worden en zolang slachtofferrollen en haantjesgedrag gehandhaaft blijven zullen er geen constructieve onderhandelingen van de grond komen.

Deels snap ik de zogenoemde "verrechtsing" van Nederland. In economisch slechtere tijden ligt de oorzaak altijd bij hetgeen dat vreemd of nieuw is en dat is dan ook het eerste dat vele uit het veld willen ruimen. Dat economische malaise niet grensgebonden is valt dan even weg. Dat Europa één is wordt dan even vergeten, hier is de grens en niet verder.

Op telegraaf.nl zag ik een artikel over een onderzoek onder jongeren van 14 en 15 jaar. In Nederland is minder dan de helft van de jongeren voor gelijke rechten van Nederlanders en Medelanders. Dit betekent dus dat een meerderheid van deze jongeren artikel 1 van de grondwet reeds aan zijn laars lapt.

De grondwet, de naam zegt het eigenlijk al, is de basis van dit land. Deze basis wordt onderuit geschopt, of ieder geval met voeten betreden. Als de grondwet al onderhevig is aan de grillen van de maatschappij, in hoeverre zal het Nederland dat er al eeuwen was nog blijven bestaan?

De uitspraak die Maxima zoveel kritiek en leed heeft bezorgd blijkt toch meer waarheid te bevatten dan men destijds dacht, want als we op deze manier doorgaan bestaat de Nederlandse identiteit inderdaad niet meer....

Mooie momenten

2010-06-09T15:25:00.002+02:00

Ons huis is één van de laatste huizen die mensen uit de wijk zien voor ze bij het stembureau aankomen. Een half uur geleden gaat de deurbel, een dame van rond de 60 staat een beetje schuchter voor de deur.

"Hallo mevrouw, ik ben op weg naar het stemlokaal en om eerlijk te zijn twijfel ik nog heel erg tussen het CDA, wat ik altijd al stem, en GroenLinks. Nu zag ik al die posters en het bordje naast uw deur en ik vroeg mij af of u een doorslaggevend argument kunt geven."

Ik ben enigzins verbaasd maar ook ontzettend vereerd en nodig de dame uit om binnen onder het genot van een kop koffie of thee even verder te praten.

De dame schenkt mij een grote glimlach en zegt: "Dank u wel voor uw aanbod, maar uw gastvrijheid heeft mij zojuist reeds overtuigd van GroenLinks, als u het niet erg vindt ga ik nu gelijk door om te stemmen."

De dame wandelt weg en zwaait nog even als ze de hoek om gaat, en ik denk bij mezelf, soms is stemadvies meer dan praten. Met een goed gevoel vervolg ik mijn dag...

Wil de echte allochtoon opstaan?

2010-05-23T22:00:00.000+02:00

Het RL4 premierdebat laat de, volgens de peilingen, 4 grootste partijen aan het woord om de standpunten van hun partij te verduidelijken. Nou ja, verduidelijken, meer om de standpunten van alle anderen onderuit te schoppen.

Dat tijdens dit debat dhr. Wilders aanwezig is is niet meer dan logisch. Peiling na peiling blijft hij redelijk hoog staan. Waarom? Omdat hij zogenaamd de dingen zegt die we allemaal wel willen zeggen. Willen zeggen, sommige dingen vast wel, maar waar zijn de oplossingen, de onderbouwingen, enige vorm van realiteitszin...

Tijdens het korte debat over allochtonen schrok ik toch enigzins. Ik schrok van de toon, de inhoud en de houding van alle politica en houd mijn hart vast voor de toekomst van dit land.

Ik ben voor mijn gevoel een Nederlander. Ik ben hier geboren uit een Nederlandse moeder en een buitenlandse vader, ik ben hier getogen, ik heb een paspoort en leef mijn leven. Voor de wet ben ik echter een allochtoon, tenminste, wanneer het zo uitkomt.

Vroeger op school werd dat af en toe pijnlijk duidelijk. Het ABN dat ik sprak en de 9 die ik haalde voor Nederlands telden niet mee, ik moest verplicht bijles Nederlands volgen.

Waarom? Mijn vader is een allochtoon en daardoor zou de kans dat ik de taal minder beheers te groot zijn. De school ontving subsidie voor sluipallochtonen als ik en moesten deze subsidie verantwoorden, dus deze miep ging naar een nutteloze bijles die zowel de tijd van de leraar als die van mij verspilde.

Waar ligt de grens van het allochtoon zijn. Als je in het buitenland bent geboren? (Jammer als je er net uit kwam op vakantie). Als één of beide ouders buitenlands zijn? (maakt niet uit waar jij er uit kwam, je bent gedoemd allochtoon te zijn).

Als het aan Wilders ligt zijn we allemaal allochtoon. Als het aan Wilders ligt word ik, als ik herrie schop op straat, naar mijn eigen land gedeporteerd als zijnde een ware straatterrorist. Maar ja, mijn land, waar is dat? Als het aan Wilders ligt krijg ik als ik de straat terroriseer een enkeltje Heerhugowaard per NS.

Is die rare onderwijssubsidie die wordt gegeven aan (naar mijn mening) autochtonen meegenomen in het rekenmodel van Wilders? Want dan zal blijken dat die allochtonen niet zoveel kosten als hij beweert maar juist de autochtonen de kosten ophogen. Kunnen we eigenlijk wel spreken van autochtonen? Als geschiedkundig al blijkt dat de echte Nederlander niet bestaat, zijn we dan niet allemaal allochtoon? En als dan elke straatterrorist gedeporteerd moet worden, is het dan niet handiger om Nederland op te heffen? Als Nederland wordt opgeheven bestaan allochtonen ook niet meer, tenminste, op eentje na, Wil de (rs) echte allochtoon opstaan?

Laat jij de hond uit?

2010-05-19T13:20:00.004+02:00

Wij hebben geen hond, bewust niet. Oudste dochter is het hier echter niet mee eens, vandaag moest de hond uitgelaten worden. Alle protesten van mijn kant ten spijt, we hebben net bijna 3 km lang de hond uitgelaten. Voordeel is wel dat we nog nooit zoveel aanspraak en lachende gezichten hebben gezien!

Uiteraard moest hondje vervolgens ook mee spelen en slapen...

Welterusten!

Relativeren

2010-05-18T12:50:00.004+02:00

Vermoeienissen van de dag

worden verdreven met een lach

Opa's en oma's

2010-05-06T20:40:00.000+02:00

Opa's en Oma's, ik ben jaloers op mensen die ze hebben....

Zelf heb ik nooit grootouders op een normale manier leren kennen. Mijn Nederlandse opa stierf voor mijn geboorte en mijn oma toen ik vier was. Niet echt een leeftijd waarop je nog levendige herinneringen koestert aan de bezoekjes aan deze bloedverwanten. Mijn Servische grootouders stierven toen ik in de pubertijd zat, hen heb ik echter ook nooit echt leren kennen.

Eén keer in de twee jaar gingen we naar ze toe. In het uiterste puntje van Servië, vlakbij de Bulgaarse grens woonden ze in een klein zelfgebouwd huisje in een plaatsje dat voor hen al 100 keer groter was dan het dorp waar ze waren opgegroeid. Drie dagen rijden in de auto naar een plaatsje waar voor kinderen weinig meer was dan stof, een ijsverkoper en een opa en een oma die we niet konden verstaan.

Tot mijn tiende dacht ik er anders over, ik was er van overtuigd dat mijn grootouders Nederlands spraken. Dagenlang heb ik in het Nederlands tegen opa aan gepraat, heeft hij in het Joegoslavisch gereageerd en was ik in de volle overtuiging dat we elkaar konden verstaan. Tot mijn tiende weliswaar. Op dat moment werd ik me bewust dat we een andere taal spraken en begreep ik niets meer van alles dat werd gezegd.

Ik miste ze, ik mis ze nog steeds... Als we ons rapport kregen ging ik mee naar de opa van een vriendinnetje en kreeg ik ook een knuffel en een boterbabbelaar. Maar het was toch niet hetzelfde. Ik hing briefjes op in het bejaardenhuis: "gezocht: opa en oma". Sommigen reageerden maar ik werd steeds 'gebruikt' als een goedkope boodschappendame. Ik wilde het droombeeld, een oma die al breiend in haar schommelstoel (incl. grijs knotje in het haar) mij verhalen vertelde over vroeger, mij knuffelde en intens verwende. Het droombeeld heb ik nooit gevonden...

Nu ben ik zelf moeder en mijn kinderen gaan vaak naar de oma's en opa. Geen mensen in een schommelstoel maar werkende (zowel vrijwillig als betaald), druk bezette mensen. Ze lijken qua uiterlijk niets op het beeld dat ik er van had. Maar het gevoel, het gevoel is precies wat ik altijd zocht. Het net wat meer mogen dan thuis, het extra aandacht geven, het net iets later naar bed en het alles aan ze kunnen vertellen zonder dat er altijd een opvoedkundig lesje aan hangt.

Ze zeggen wel eens dat ouders hun nooit behaalde dromen projecteren op hun kinderen. Ik projecteer en hoop dat mijn kinderen nog tot in lengte van dagen kunnen genieten van die geweldig lieve grootouders....

Guerilla Gardening

2010-05-02T15:51:00.001+02:00

GroenLinks Heerhugowaard heeft een stukje van Heerhugowaard vrolijker, kleurrijker en gezonder gemaakt: Guerilla Gardening doet zijn intrede!
In de stromende regen was de basis voor de plantjes in ieder geval gunstig, genoeg water en voor mest werd door ons gezorgd.

Zusterliefde

2010-04-30T22:24:00.001+02:00

Soms zijn woorden overbodig en zeggen de beelden meer dan genoeg!

Griepdieet faalt toekomstig topmodel wannabe

2010-04-23T22:23:00.005+02:00

Tien jaar geleden heb ik het diëten opgegeven, het werkt niet, mijn metabolisme is niet berekend op minder/anders/aangepast eten. Diëtistes, hartdieet, ananasdieet, brooddieet, montignac, voedselvervangers etc. het heeft allemaal niet geholpen om mijn Rubensfiguur om te toveren tot een next top model.

In de afgelopen 3 maanden werd ik 2 keer overgeleverd aan de buikgriep en 2 keer aan een algeheel niet lekker gevoel (grieperige toestanden). Zo ook afgelopen week, al blaffend van de hoest was normaal eten niet mijn prioriteit. Alleen de avondmaaltijd heb ik gewoon meegegeten en voor de rest geleefd op een griepdieet:

Het recept om op onverantwoorde wijze kilo's te verliezen.. Maar je raadt het nooit.... ik ben gewoon aangekomen.... Ongelofelijk maar waar, hoog tijd om we weer goed te gaan voelen en m'n bourgondische levenswijze weer op te pakken. Liever zwaar dan nog zwaarder.

Nieuwe GroenLinks campagne begint bij u thuis...

2010-04-21T21:19:00.004+02:00

In het kader van de aankomende GroenLinks campagne is mijn dochter vandaag begonnen om een nieuwe trend te zetten.

Sorry... onder luid protest van dochterlief heb ik hem op weg naar de supermarkt toch echt even afgedaan....

De roze donderwolk

2010-04-11T16:20:00.001+02:00

De meest gehoorde uitspraak na de geboorte van een kind is "geniet er van". Zittend op je roze 'ik ben net moeder' wolk is het niets anders dan genieten van het nieuwe leven, genieten van het moederschap en genieten van alle aandacht. Maar wat als de roze wolk niet komt?

Vroeger droomde ik van een groot gezin, 3 tot 4 kinderen was toch wel het ideaal. Op mijn 25ste was het hoog tijd om deze droom te laten starten en aan kinderen te beginnen. Helaas bleek op dat moment dat ik geen eisprong heb en zwanger worden dan een hopeloze exercitie wordt. Na een paar jaar dokteren kwamen we op het punt om via het medische circuit onze droom uit te doen komen. Iets meer dan 3 jaar geleden, op 4 april 2007, was de start van onze derde en laatste ICSI-poging. Hoe groot was onze blijdschap toen we eind mei zwanger bleken te zijn van een tweeling!

Na 10 weken was helaas 1 van de hartjes gestopt met kloppen en begonnen de zenuwen of de andere wel zou blijven doorgroeien. Op 13 februari 2008 konden we onze prachtige dochter in onze armen sluiten.

Ik zat helemaal klaar om op te gaan in de roze wolk die me door velen was voorgehouden. Maar hoe harder ik wachtte, hoe donkerder de wolk werd. Zenuwen, onzekerheid en een lichte depressie weerhielden me van het genieten van dit nieuwe wonder. Doordat we zolang bezig waren geweest zag ik het als falen dat ik de eerste drie maanden niet genoot van onze meid. Ze huilde veel, heel veel, en ik huilde mee...

Na de eerste drie maanden begon ik eindelijk te genieten van de groeisprongen die onze mooie meid maakte en tot op vandaag kan ik zeggen dat ik gewoon heel erg verliefd op haar ben.

Toen het genieten eenmaal was begonnen was de eerste periode snel vergeten en kwamen er kriebels... Als het een keer is gelukt, waarom dan niet nog een keer proberen! De ingevroren embryo's wilden we ook niet verloren laten gaan dus eerst begonnen met een zogenaamde cryo-poging (terugplaatsing van een ontdooide embryo). Vol ongeloof bleken we gelijk weer zwanger te zijn van een wondertje! Op 5 januari dit jaar konden we ook deze mooie meid in onze armen sluiten en ons verbazen over het geluk dat wij hebben.

En toen begon ze te huilen, harder en langer, en ik huilde weer mee. De roze wolk ging van licht naar donker naar pimpelpaars. Ik dacht dat ik me goed had voorbereid maar toch viel het weer zwaar. Het is zo moeilijk om toe te geven dat je, ondanks dat je zielsveel van je kind houdt, het allemaal even niet zo leuk vindt...

Nu, na 3 maanden, is er al een wereld van verschil. De uren van huilen hebben plaatsgemaakt voor lachen en slapen en ik kan weer verliefd in de box en het bedje staren.

Die eerste 3 maanden zijn gewoon niet voor mij weggelegd maar als ik daarna een leven lang regelmatig op een roze wolk mag doorbrengen maak ik geen bezwaar. En als mensen mij vragen naar het gevoel van die eerste maanden, dan vertel ik over mijn grote roze donderwolk...

Global Warming in mijn kop

2010-04-02T13:22:00.001+02:00

Stop de storm in mijn hoofd
die al het denken dwarboomd
Stop de wervelwind
die mijn woorden vervaagd

Dan weer warm, dan weer koud
soms een lach en menig traan
Het klimaat in mijn lijf
kan de veranderingen niet meer aan

Zou ik soms ziek zijn?

Writersblock of writersoverflow

2010-03-31T12:55:00.000+02:00

Soms is het zo moeilijk om te schrijven wat je wilt. M'n hoofd zit vol met verhalen die dolgraag naar buiten rollen als een waterval van belevenissen. Maar waar te beginnen...

Het nadeel van het bijhouden van een blog is dat je toch met enige regelmaat een tekst wilt plaatsen die voor anderen (maar voornamelijk voor jezelf) leuk om te lezen is en ook nog van enig nut kan zijn.

Op dit moment zit mijn hoofd zo vol dat het moeilijk is iets samenhangends op te schrijven. Er staan zo'n 12 posts klaar om gepost te worden maar allemaal zijn ze nog niet klaar, te onduidelijk of gewoon totaal overbodig. Maar pas op, binnenkort, als alle verhalen hun eigen verhaallijn weten te volgen, dan stroomt dit blog weer over van energie!

Twittermanieren

2010-03-20T15:35:00.001+01:00

Steeds vaker ziet mijn speurend oog
Een ongeleid projectiel verschijnen
Die twitterend achter de pc
Op menig gesprek mee tracht te deinen

Op twitter heeft men niets
Aan nonverbale communicatie
Dus nemen velen onbeheersbaar deel
Aan élke schriftelijke conversatie

Zonder het hele gesprek te hebben gevolgd
Zonder kennis, visie of geweten
De reactie raakt vaak kant nog wal
En goede manieren worden snel vergeten

Spreken is zilver
Zwijgen is goud
Soms zegt men zoveel meer
als men de mond dichthoudt....

It's all in the name, brand yourself

2010-03-19T11:10:00.000+01:00

Regelmatig komen in kunst en cultuurprogramma's zaken voorbij komen waarvan ik denk, dat kan ik ook. Of het nu gaat om schilderen, beeldhouden, zingen of gewoon beroemd zijn, er zijn altijd kunstenaars / artiesten die de top niet hebben bereikt door alleen maar iets te creëren. Zij hebben de top bereikt door hun naam zodanig in de markt te zetten dat alles wat door uit hun handen komt automatisch als succes betiteld wordt.

Het gaat er uiteindelijk om hoe je jezelf presenteert en om de mensen die je kent. Maar hoe 'brand' je jezelf nu het beste. Als ik hierop het antwoord zou hebben was dit blog nooit tot stand gekomen, had mijn boek over mijn dagelijks beslommeringen een kaskraker geweest en racete ik nu het land door om mijn merknaam hoog te houden.

Als je doel in het leven duidelijk is en je de kansen die langskomen allemaal aangrijpt heb je de meeste kans om te slagen bij het in de markt zetten van je naam. Het gaat niet om de persoonlijkheid die erachter zit, deze is ondergeschikt aan je missie om het tot de top te brengen. Het beste is zelfs om je persoonlijke leven volledig op te geven, dit is toch slechts voer voor de riooljournalistiek en zal geen toegevoegde waarde hebben voor je carrière als fulltime artiest. Tenzij je persoonlijkheid zo verknipt is dat het een vorm van imagebuilding wordt.

Hoe komt het toch dat wij zo makkelijk ons overgeven aan de beeldvorming die ons wordt voorgeschoteld door de manager of omgeving van de artiest. Zou Marilin Manson ook zo ver gekomen zijn als bekend was dat hij als misdienaar zijn zondagen vult? Zou Ref Run ook zo populair zijn als hij zijn kind een mep verkoopt als hij weer een verwende uitspatting doet? Zou Geert Wilders zijn gedachtegoed zo succesvol hebben kunnen verspreiden zonder zijn geblondeerde lokken?

Het gaat om het plaatje dat wordt neergezet, de mensen die jouw naam noemen of het succes van je voorouders. Zonder het juiste plaatje ben je nergens. Als ik mezelf zou willen 'branden' moet ik eens kijken naar welke zaken ik wil benadrukken, welke karakterschets het beste zou passen bij mijn uitingen en waarvoor de grootste markt is. Ik weet nu al dat mijn poging tot het vestigen van een naam een nutteloze exercitie wordt, want hoe kan ik mij nu committeren aan een image als ik het origineel zo zeer waardeer?

De kunstwereld moet het nog even zonder mij doen, maar mocht mijn naam toch ooit een merk worden dan heb ik hier (net als half Nederland) vast wat schilderijen, half afgemaakte boeken, songteksten en beelden klaar staan.

©Milena

Global Warming rukt rap op

2010-03-17T12:34:00.004+01:00

Schokkende beelden op mijn weg van huis naar het winkelcentrum. Dat de poolkappen smelten is een feit, maar dat de ijsbeer in Heerhugowaard aan zijn einde moet komen....zijn we al te laat om de wereld nog te redden van de ondergang?

IVF, een keuze of noodzakelijk

2010-03-14T23:26:00.000+01:00

Een gemiddelde Ivf-zwangerschap kost 10.250 euro kopte telegraaf.nl op 4 maart jongstleden. Aan de hand van dit onderzoek wordt de vraag weer opgerakeld: is IVF een keuze of noodzakelijk.

Een ieder die opgroeit heeft een bepaald toekomstbeeld. Bij velen zal naast school en werk ook het plaatje van trouwen en kindjes krijgen om de hoek komen kijken. Op het moment dat je je gaat settelen met vriend of vriendin komt dan ook al snel de vraag: "kinderen, ja of nee". Soms komt deze vraag van binnenuit en soms wordt hij je van buitenaf opgelegd; "zouden jullie niet eens aan kinderen gaan denken", "zijn jullie al bezig" of het altijd zo subtiele "het wordt wel eens tijd hè".

Op dat moment is er een keuze, gaan we voor kinderen en zo ja, op welke termijn. Op het moment dat jij en je partner hebben besloten om daadwerkelijk voor kinderen te willen gaan is elke vorm van keuze verdwenen. Alles staat in het teken van voortplanting en als alles voorspoedig gaat kan het zijn dat je binnen een jaar na je beslissing al kan gaan 'genieten' van de zwangerschap. Als alles niet zo voorspoedig loopt verandert alles.

Het eerste jaar kun je alles nog relativeren, onze tijd komt nog wel. Na die 12 maanden is elke vorm van relativering verdwenen. Elke negatieve zwangerschapstest wordt een teleurstelling, elke poging tot conceptie wordt gepland aan de hand van vruchtbare dagen en om je heen lijkt werkelijk iedereen zwanger of pas bevallen te zijn.

Na een jaar 'vruchteloos' proberen wordt veelal de dokter ingeschakeld en met een beetje geluk kan je op een redelijk korte termijn terecht in het ziekenhuis voor onderzoek. Op het moment dat je daar te horen krijgt dat één van de twee of allebei verminderd vruchtbaar is en de enige mogelijkheid tot zwanger worden IVF is, heb je dan daadwerkelijk een keuze?

Je hebt jarenlang je leven in teken gezet van kinderen krijgen, je mindset, je leven en je relatie hebben al die tijd onder het juk van niet zwanger worden gestaan. Moet je dan 'nee' zeggen tegen jouw kans op nageslacht? Kan je op zo'n moment de keuze maken om je leven weer helemaal om te gooien en verder te gaan zonder uitzicht op een gezinsleven?

Ik denk dat het praktisch onmogelijk is om nee te zeggen tegen de kans die wordt geboden. Jouw droom kan werkelijkheid worden door een medisch ingrijpen op je lijf en je leven.

Volgens onderzoek heeft onze kroost gemiddeld 20.500 euro gekost, het was voor ons geen keuze, het was voor ons de enige optie om onze droom van een gezin waar te maken, en het was het meer dan waard!

Met z’n allen de bus in

2010-03-13T22:43:00.003+01:00

Met een zekere regelmaat reis ik per bus naar winkels, familie en werk. Als ik vroeg bij de halte ben is de bus extra laat en als ik laat bij de halte ben komt ie natuurlijk vroeg. Een heerlijk systeem wat er in resulteert dat ik met enige regelmaat (lees bijna dagelijks) de bus voor mijn neus zie wegrijden. Ondanks mijn zwaaiende beweging, mijn korte afstand sprint en mijn uitermate vriendelijke gezicht, de chauffeur is onverbiddelijk. Zodra hij 1 cm voorbij zijn halte is mag hij niemand meer binnenlaten.

Na een half uur blauwbekken en inademen van alle uitlaatgassen die de auto’s voor het stoplicht naast de halte mijn kant op blazen kan ik plaatsnemen in mijn geliefde vervoermiddel. Nou ja… plaatsnemen… Voor mensen met mijn ‘afgetrainde postuur’ toch altijd weer een uitdaging

Omdat mijn reuma niet altijd even lief is zetel ik me toch altijd maar neer naast een zo dun mogelijk persoon in plaats van te blijven staan. Over het algemeen zoek ik een 15-jarige waarbij de heupgroei nog op gang moet komen, de blik op oneindig en de i-pod op volume 100 staat.

Een geïrriteerde blik en een laag grommend geluid zijn de klanken die mij vaak ten deel vallen. Geen probleem, ik blijf stokstijf zitten en hoop dat de bochten niet te scherp zullen zijn. Laatst overkwam mij echter iets waarop ik niet wist hoe ik moest reageren, nog steeds niet eigenlijk..

De jongedame keek geïrriteerd, maakte een grommend geluid en… pakte haar mobiel om luidkeels haar vriendin te melden dat er een irritant wijf naast haar was gaan zitten en dat ze hoopte dat ik snel op zou rotten…

Ik had er eigenlijk wat van moeten zeggen, iets moeten doen, maar de (plaatsvervangende) schaamte had zich van mij meester gemaakt en ik kon niets anders dan vriendelijk lachen en hopen dat mijn bus snel zijn halte zou bereiken.

Begrijp me niet verkeerd, ik vind de bus geweldig, maar een korte cursus omgangsvormen voor zowel passagier als chauffeur zou geen overbodige luxe zijn….

De politieke trend...

2010-03-12T21:10:00.004+01:00

Het gezin is de hoeksteen van de samenleving, waarom houdt iedereen behalve Balkenende zich daar aan?

De politieke caleidoscoop

2010-03-12T13:05:00.004+01:00

De vele kleuren in de politiek
Zetten het land steeds in een ander licht
Maar met welke combinatie
Tonen wij ons ware gezicht?

We blijven draaien, puzzelen, combineren
Welk kunstwerk staat ons het meeste aan
En blijft er nog wel iemand over
Die in dit veranderlijke landschap in de schijnwerper wil staan?

Het blijft maar wachten en steeds weer keuzes maken
Toch is er nog een sprankje hoop
Dat het ooit weer goed komt
Met onze politieke caleidoscoop.

Beëdiging raad Heerhugowaard

2010-03-11T21:40:00.004+01:00

Vandaag is de nieuwe raad in Heerhugowaard beëdigd. Een nieuwe ronde met nieuwe partijen die het de komende 4 jaar waar mogen gaan maken. De formatie is nog in volle gang dus ongetwijfeld komen er binnen kort nog wat nieuwe gezichten op de plek van de raadsleden die doorstromen naar een wethouderspost.

De Burgemeester hield vooraf een inspirerende toespraak. Tenminste, heb er zelf niet veel van meegekregen daar mijn dochter van 9 weken juist op dat moment geïnspireerd werd om haar anale werking te doorgronden..

Na de woorden van Han ter Heegde werden de eed en de belofte voorgelezen en werden alle raadsleden in volgorde van partij geïnstalleerd. Opvallend was dat de gehele frctie van het CDA verkoos de belofte af te leggen in plaats van de eed. Wellicht dat in Heerhugowaard de C van de partij wordt gehaald en wij een DA hebben.

Vanaf deze plek wil ik Christiaan Kwint, René Schoemaker en Saskia van der Werff heel veel succes en ook zeker plezier wensen met hun schone taak Heerhugowaard de komende 4 jaar nog groener en bruisender te krijgen!

Uit den ouden doosch

2010-03-10T22:57:00.003+01:00

Het leven is zwaar... Geschreven op 12 jarige leeftijd, hoezo pubertijd...

Het leven is zwaar
het drukt op mijn armen
Het leven is zwaar
het drukt op buik
Het leven is zwaar
overal drukt het
En waar het op drukt
daar spuit het eruit

Taalverloederend Twitter

2010-03-10T16:05:00.001+01:00

Twitter en ook andere netwerksites zijn over het algemeen geen forum voor taalkundige hoogstandjes. In zo min mogelijk woorden zoveel mogelijk zeggen maakt dat er soms zeer creatief met taal wordt omgegaan. Creativiteit is prima, maar sommige uitdrukking raken kant nog wal. Zo is er op hyves een enorme trend gaande betreffende de "haat aan" sites.

Een zoekopdrachtje op hyves met betrekking tot "haat aan" levert de volgende bloemlezing op:
• haat-aan-mensen-die-niet-terug-smsen-als-je-weet-dat-ze-het-hebben-gelezen
• Haat aan ouders en leraren die meekijken wat jij allemaal achter de computer doet
• Haat aan leraren die het niet begrijpen dat het nodig is om door de les heen te praten!
• De haat aan regen en tegenwind op de fiets hyve!
• Haat aan school
• Haat aan lange schooldagen en vervelende leraren die uit hun bek stinken en niet aardig zijn

Stuk voor stuk hoogstwaarschijnlijk literaire hoogstandjes van ongeletterden, en wellicht dat het woord 'hekel' te moeilijk is voor de huidige generatie pubers. Misschien dat de aanscherping van het PABO niveau ook het woordje 'aan' uit deze vergelijking kan halen.

Op Twitter valt mij ook een geheel nieuwe trend op, de manier waarop geformuleerd wordt dat je iets aan het doen bent. Hier volgt een prachtige opsomming van bezigheden:

*Eitjes kookt*
*cd opzet*
*plant uit mond haalt*
*auto inparkeert*
*huis schoonmaakt*
*strand oploopt*

Ik vraag mij werkelijk af wie deze trends is gestart en waarom. Taalkundig klopt het van geen kant en de uitspraak beslaat op deze manier ook niet minder tekens. Waarom zo kunstelen en moeilijk doen, klinkt het niet veel mooier als je vanuit jezelf praat?

*typen stopt*

Food for thought

2010-03-09T17:06:00.003+01:00

Soms spoken er zoveel vragen door mijn hoofd waarop ik het antwoord (meestal) schuldig moet blijven. Hier de vragen van vandaag:

Waarom kun je met de ogen dicht dingen soms veel beter zien?
Waarom lees je soms veel meer dan dat er opgeschreven staat?
Waarom willen veel mensen de zwaartekracht weerleggen door omhoog te vallen?

Food for thought!

Internationale vrouwendag

2010-03-08T22:30:00.002+01:00

Met het risico dat er tegen heilige huisjes wordt getrapt; de term internationale vrouwendag zegt me eigenlijk heel weinig. Wikipedia weet mij te melden dat het is begonnen op 8 maart 1908 in New York waar vrouwen staakten vanwege de slechte arbeidsomstandigheden in de textielindustrie. Dit was het begin van de strijd voor de vrouwenemancatie en tegen de vrouwendiscriminatie. In 1912 werd in Nederland voor het eerst de internationale vrouwendag geviert, en n.a.v. een staking op 8 maart 1917 in Sint Petersburg werd deze datum voortaan aangehouden (N.B. behalve in België, daar is het op 11 november)

Ik heb weinig gemerkt van deze 'speciale' dag. De stofzuiger moest gewoon gepakt worden, het dweilen werd niet door de kaboutertjes gedaan en de was wandelt alleen uit zichzelf naar de wasmachine als je lang genoeg wacht.

Wat betreft feestelijke activiteiten heb ik in onze gemeente ook weinig kunnen ontdekken, in omliggende plaatsen werd er echter wel wat aandacht aan besteed. Hulde over de handtekeningenacties van Amnesty International waarbij aandacht wordt besteed aan vrouwen die onder erbarmelijke omstandigheden moeten leven en werken. Van de vrouwenfilms en dansfeestjes word ik echter niet veel wijzer..

Want wie heeft er bedacht dat een feestje met alleen maar vrouwen bijdraagt aan de emancipatie van de vrouw? Emancipatie lijkt mij alleen maar mogelijk als je het vergelijkingsmateriaal 'de man' er naast kunt zetten.

Maar ja, als je de mannen toelaat tot het feestje is het natuurlijk geen vrouwendag meer, dan zijn we allemaal gelijk en dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Stilte na de storm

2010-03-08T12:36:00.001+01:00

Waar de stilte in veel gevallen voor de storm komt geldt dat niet voor de verkiezingstijd.Dan is het juist een tsunami voor de storm en volgt de stilte er na. Iedereen is aan het bekomen van winst of verlies, wel of niet in de raad en de eerste onderhandelingen zijn her en der in het land stilletjesaan begonnen.

GroenLinks heeft winst behaald, geen enorme winst zoals de PvdA 4 jaar geleden, maar een bescheiden, gezonde winst. En gelukkig maar, liever een constante factor dan een uitschieter op de curve.

Nu is het afwachten op de onderhandelingen, in welke mate weet GroenLinks haar stempel te drukken op de coalitievorming in de verschillende gemeentes. Op veel plekken zal de formatie nog even op zich laten wachten door de toenemende aanwezigheid van de kleine lokale partijen, de gevestigde orde zal niet altijd zijn meerderheid kunnen behouden en er moet een weg gevonden worden om de neuzen zo veel mogelijk dezelfde kant op te krijgen.

Nog steeds spannend maar meer op de achtergrond dan het voorwerk, de stilte na de storm laat me eerlijk gezegd een beetje leeg achter. Na alle drukte, saamhorigheidsgevoel en het springen in het publieke oog is het nu even pas op de plaats en duimen op de goede uitkomst. Gelukkig volgt er na de stilte altijd weer een nieuwe storm, deze keer gepland in de weken voor 9 juni. Ik heb er zin in, jij ook?

De toekomstige GroenLinksers

2010-03-04T22:05:00.010+01:00

Hier in huis wandelen twee (wellicht) toekomstige GroenLinksers, ook zij hebben intensief met papa en mama meegeleefd op de verkiezingsdag.

Opvolger nummer 1 dacht alvast aan het lijsttrekkerschap en heeft de bestseller kleine koning op het potje er maar weer eens bijgepakt:

Gelukkig wist zij op tijd haar studie voor lijsttrekker af te ronden en was het stemmen vlakbij de speeltuin één groot feest. (jaja, multitasking, het nuttige met het aangename verenigen :-)

Opvolger nummer 2 heeft het rustig aan gedaan, zij heeft na een dutje of 4 de slaap maar eens uit de ogen gewreven

Om vervolgens te bedenken dat een glimlach je vaak verder brengt dan mooie woorden

En deze twee meiden maken samen met al die andere mooie mensenwonders dat je precies weet waarvoor je het doet, onze toekomst!!

Kiezers, bedankt!!

De vrouwonvriendelijke vrouw II

2010-03-03T20:37:00.002+01:00

Ja ja, het wonder is geschied, de vrouwonvriendelijke vrouw is zojuist iets vriendelijker geworden: Ze heeft op een vrouw gestemd, namelijk zichzelf!

Stemadvies, spread the word!

2010-03-02T10:37:00.003+01:00

Beste lezer,

Wil jij ook een fantastische toekomst, een leven waarin alles mogelijk is, de vrijheid bewaren en weer genieten van alles wat op je pad komt?
Lees dan snel verder!

Woensdag 3 maart 2010 zijn er weer gemeenteraadsverkiezingen. Je kunt op dat moment je stem laten horen voor alles wat je in je eigen omgeving tegenkomt.

Niet van plan om te gaan stemmen? Dat is zonde, juist de gemeente waar je in woont kan jouw leven een stuk aangenamer maken. Of, en hoe dat gebeurt is helemaal afhankelijk van jouw keuze.

Nog geen keuze kunnen maken uit de verschillende partijen? Nu is nog je kans om eens goed te onderzoeken welke partij het beste bij je past.

Laten we er met z'n allen er voor zorgen dat in 2010 alle records worden gebroken, na alle sneeuw is het tijd voor zonneschijn. Met jouw stem en die van al je vrienden, familie en kennissen kunnen we zorgen voor de grootste opkomst aller tijden, de beste raad aller tijden en de mooiste toekomst aller tijden.

Wees wijs en stem!

Breng jouw stem uit en stuur deze mail door naar al je vrienden. De aankomende 4 jaar zul je je meer thuis voelen in jouw woonplaats en zal je een goed gevoel krijgen omdat je het juiste hebt gedaan.

Verkeerde afslag

2010-03-01T22:15:00.000+01:00

Steeds weer sta ik verbaasd over het onvermogen van de mens om duidelijke aanwijzingen in het leven te kunnen accepteren, respecteren en op te volgen. Dit alles in de breedste zin van het woord en op vele zaken van toepassing.

In de meest directe vorm:
Pijlen op een wegdek geven in veel gevallen aan dat je, als je op dat betreffende stukje weg rijdt de kant van de pijl op moet gaan. Dit lijkt simpel, uit de praktijk blijkt echter dat dit een zeer moeilijk punt is. Op de openbare weg wordt het vaak nog wel opgevolgd, een tegemoetkomende auto lijkt daar vaak toch een vervelend opstakel. In parkeergarages is het echter een heel ander verhaal. In Heerhugowaard zijn een aantal parkeergarages bij het winkelcentrum Middenwaard. In deze garages kun je in een soort lussen rondrijden; Overal staan duidelijke pijlen, bordjes met verboden in te rijden en de parkeervakken zijn ook nog schuin ingedeeld zodat je eigenlijk alleen als je vanuit de juiste richting komt kan parkeren.

Veel mensen proberen echter steeds het tegendeel te bewijzen, hoe groter de pijl, hoe groter de drang om te laten zien dat andersom ook kan. Zeker niet ongevaarlijk aangezien ik en ook anderen met mij niet rekenen op verkeer vanaf de andere kant. Daarnaast roept het ook veel irritatie op waardoor er soms opstoppingen en ruzies ontstaan die door gewoon een simpele aanwijzing op te volgen voorkomen hadden kunnen worden.

Ook in het sociaal maatschappelijke klimaat zijn duidelijke pijlen zichtbaar, en toch gaan velen ook daar het liefst tegen het verkeer in. Hard roepen dat alles slechter wordt is een makkelijke manier om te laten horen dat je het ergens niet mee eens bent. Alle voorzieningen worden minder, de angst voor alles wordt groter. Niet omdat het werkelijk zo is, maar omdat er wordt geschreeuwd vanaf de zijlijn dat je nu toch echt wel bang moet worden.

Alle pijlen wijzen aan dat als je een tolerant, saamhorig, leefbaar en vrij Nederland wilt hebben je toch meer naar links op de politieke barometer moet gaan kijken. Daar wordt niet gezinspeeld op je angstgevoel maar op de realiteit. En de realiteit is dat we niet in een slecht land leven, dat het hier niet vol is, dat we ongeacht afkomst, herkomst en toekomst gewoon gelijk zijn.

Helaas zijn veel mensen zo in de ban van tegen het verkeer in rijden dat ze ook hier de verkeerde afslag nemen en zich liever opsluiten in hun eigen wereld waar het gevaar voor hun gevoel altijd op de loer ligt. Toch hoop ik dat ooit het besef bij deze mensen zal komen dat de kortste route niet altijd de snelste is en dat je na het nemen van een verkeerde afslag je altijd weer om kunt keren.

Een groot compliment voor...

2010-03-01T11:44:00.002+01:00

Vandaag, op complimentendag, wil ik even een groot compliment uiten naar onze wereldbol.

Ondank alles wat we je dagelijks aandoen blijf je ons een thuis geven, schenk je ons adem, voedsel, water en het allerbelangrijkste, leven. Dankjewel dat je dit voor ons doet, we hopen nog lang van je te kunnen genieten.

Big Brother buitenspel?

2010-02-26T22:09:00.003+01:00

Cameratoezicht, DNA-profielen, bodyscans, vingerafdrukdatabank, electronische patiëntendosiers etc. De overheid en bedrijven willen graag de vinger aan de pols houden en denken dit te kunnen doen door steeds meer ogen op de burger te richten. De maatschappij reageert verdeeld op deze insteek. Een deel van de bevolking is voor alle maatregelen met veelal als reden: "Als je niets verkeerd doet heb je niets te vrezen". Het andere deel is echter wat meer terughoudend als het komt op gluren bij de buren.

Ook ik zet mijn vraagtekens bij de enorme hoeveelheid aan toezicht en databases die er zijn met al onze gegevens. Niemand weet hoe en wanneer deze gebruikt worden. Bits Of Freedom is een organisatie die zich bezig houdt met het verdedigen van onze digitale burgerrechten en zoekt uit in welke mate onze privacy geschonden wordt.

Dit initiatief is zeker nodig in een maatschappij waar de digitale snelweg meer verkeer moet herbergen dan het hele reallife wegenstelsel in de spits. Aan de andere kant maken juist al dat verkeer in de digitale wereld de big brother activiteiten enigzins een overbodige toevoeging.

Als je wilt weten wat men doet en waar men uithangt hoef je maar de gemiddelde WWW op hyves of de Twitters te lezen. Zeker nu er ook telefoons zijn die je lokatie automatisch doorgeven (GPS Tracking) aan de interactiesite naar keuze. Sites als Foursquare en Trackr spelen hier handig op in en vele mensen maken hier dan ook grif gebruik van.

Ook het publiceren op websites zij het in blog, forum of reactie-vorm is altijd weer terug te vinden. Alleen al het googlen op de diverse plaatselijke politici geeft een aardig inkijkje op hun verleden en/of heden. In verband met de privacy zal ik geen namen noemen maar zo komen er dingen aan het licht van een crimineel verleden tot een gezellige teamsporter. Diverse aandoeningen zijn ook langsgekomen en voor de politiek geinteresseerde kun je via de almachtige zoekmachine ook het moddergooien en aanpappen terugvinden.

Als wij onszelf al zo graag in het voetlicht zetten zou het voor de overheid een eitje moeten zijn om te traceren wie zich waar bevond en met welke gedachte zij daar waren. En hoe harder wij op het internet roepen niet in de gaten willen worden gehouden, hoe meer wij van onze privacy prijs geven.

Rest mij de vraag, zetten wij Big Brother buitenspel of hebben wij ons met open ogen in de valkuil van onze grote broer gestort...

Bert Brussen redt het niet alleen

2010-02-25T22:35:00.000+01:00

Gelukkig hebben we Twitter nog moet Bert Brussen gedacht hebben.

Wat dat betreft "leve het vrije web"! Door zijn oproep verkleint hij de afstand tussen lezer en schrijver (hij voegt ze samen) en krijgt hij de vrijheid om de woorden van anderen (zij het maar 140 tekens per keer) toe te voegen aan zijn ouvre.

De koningin heeft in haar kersttoespraak zich negatief uitgesproken over het internet. Al had deze toespraak 5 jaar geleden plaatsgevonden had ik haar nog redelijk gelijk kunnen geven, in deze tijd echter niet meer.

Juist via sites als Twitter, hyves en diverse fora komen mensen dichter bij elkaar. Bijna dagelijks is er wel ergens een Twitterborrel, bijeenkomst, kookclub of feest. In sommige wijken hebben buren elkaar juist via het web leren kennen en zitten ze nu niet meer anoniem achter hun scherm maar live in elkaars huiskamer samen aan de koffie.

Ik vraag me soms ook af hoe we het een aantal jaar geleden deden, zonder dat praktisch ieder huishouden internet had. In december 2009 heeft google.com meer dan 87,8 miljard verwerkt. 87,8 miljard keer hebben mensen hun informatie via google getracht te vinden. Of de missies geslaagd zijn staat er niet vermeld maar laten we er vanuit gaan dat minimaal de helft zijn doel heeft getroffen. Dit betekent dat 44 miljard vragen beantwoord konden worden zonder de telefoon of auto te moeten pakken, afspraken met deskundigen te hoeven maken en houden ze juist tijd over om hun sociale leven verder te ontplooien.

Misschien zou het voor Hare Majesteit eens goed zijn om een dagje zelf te gaan surfen en eens te kijken welke goede dingen het internet voortbrengt. Helaas zal ze haar nieuwe contacten wel moeten blijven natrekken met haar analoge google-account genaamd AIVD en ik vrees dat die zoekmachine haar vrije tijd om te socializen niet echt zal verruimen.

Herinneringen

2010-02-25T12:16:00.001+01:00

Zouden mijn herinneringen
aangetast door dagelijkse beslommeringen
De tand des tijds kunnen doorstaan?

Ik put uit het verleden
combineer het met het heden
en laat de dageraad zijn gang maar gaan

Is de waarheid die ik koester
juist wat kalmer of veel woester
dan mij bijstaat van weleer

Deze typische gedachten
die mij vaak in verwarring brachten
Beleef ik immer keer op keer

Mijn bestaan leg ik te luister
terwijl ik mij aan jou kluister
en ik weet ik ben alleen

Zonder hoop op een wonder
voel mij oh zo bijzonder
want ik denk als iedereen...

De vrouwonvriendelijke vrouw

2010-02-24T22:32:00.003+01:00

Met de verkiezingen in zicht komt de vrouwonvriendelijke vrouw weer bovendrijven. De vrouwonvriendelijke vrouw stemt al sinds ze mag stemmen op dezelfde partij, GroenLinks. De charismatische Paul Rosemöller had tijdens de debatten haar hart gestolen en de koers van de partij was de koers die zij ook voor zichzelf zag.

Door het charisma van deze man was de politieke interesse aangewakkerd en werd zij zich bewust van het spel dat in de kamer maar ook in de provincie en gemeente gespeeld werd om je eigen doelstellingen te behalen. Binnen de politiek liepen er voornamelijk mannen rond, maar ook een paar vrouwen. Potige vrouwen welteverstaan. Annemarie Jorritsma, Erica Terpstra en een beginnende Sharon Dijksma. Geen vrouwelijke poppetjes maar dames die hun mannetje stonden.

Toch viel het de vrouwonvriendelijke vrouw op dat de dames het spel heel anders speelden dan de mannen. Minder hard, behalve qua volume. Mannen kunnen zijn vaak beter in het elkaar afmaken in het openbaar en aan de bar om te schakelen naar 'ouwe jongens krentebrood'. Misschien was het een reflectie van zichzelf, misschien werkelijkheid. Iedereen ziet wat hij wil of kan zien.

De vrouwonvriendelijke vrouw had toch duidelijk een voorkeur voor mannen in de politiek en nam zich voor om voortaan alleen maar op mannen te stemmen. Binnen GroenLinks een redelijk apart standpunt daar vrouwen daar over het algemeen de meeste stemmen binnenhalen. Zelfs toen ze zelf actief in de gemeentelijke politieke partij ging meedoen ging haar stem niet naar haarzelf maar naar een mannelijke collega. Principes zijn rare dingen....

De afgelopen jaren heeft de vrouwonvriendelijke vrouw haar mening bij moeten stellen. Femke, met het uiterlijk van een vrouwelijke vrouw, staat behoorlijk haar mannetje. Zo sterk zelfs dat mannen zich soms wat vrouwelijker gaan gedragen als ze het debat met hen aangaat.

En nu, nu gaat de vrouwonvriendelijke vrouw voor het allereerst in haar leven iets nieuws doen: Ze gaat stemmen op een vrouw!

Ja mensen, de kogel is door de kerk, dit jaar stem ik op mezelf!

Onvermogen...

2010-02-24T15:25:00.000+01:00

Hoe klein is de wereld
Als je niet verder kijkt dan je neus lang is...

Dump uw geld hier

2010-02-23T23:00:00.001+01:00

Vandaag het Heerhugowaards Nieuwsblad binnengekregen, het plaatselijke weekblad met over het algemeen meer advertenties dan daadwerkelijk nieuws. Aan advertenties ook deze keer absoluut geen gebrek. Met de Gemeentelijke Verkiezingen in zicht weet menig politieke partij zich te 'profileren' in het blad.

Als extra omslag vinden we de VVD, op de voorpagina twee (!) advertenties van H.O.P. en een advertentie van Burgerbelang, op de pagina over de verkiezingen nogmaals een grote advertentie van H.O.P en Burgerbelang en dan nog een volledige achterpagina van het CDA.

Aardig wat centen zijn hier ingepompt door deze Waardse partijen maar zou het zijn geld ook opleveren? Zou een advertentie ook daadwerkelijk het stemgedrag van de lezer beïnvloeden?

Als het antwoord op mijn laatste vraag met 'ja' beantwoord wordt ga ik me toch wel ernstige zorgen maken. Dat folders voor de detailhandel werken is een feit. Mensen zien een aanbieding, denken dat het een goede deal is en schaffen het aan. Mocht het product niet bevallen ga je terug naar de winkel en kan je het ruilen of gebruik maken van je garantie.

Voor de politiek mag ik hopen dat het niet hetzelfde werkt. Je gooit niets in de aanbieding, de koers van je partij is een jarenplan, geen koopjespaleis. Daarnaast kan je nooit iets beloven of garanderen. Regeren doe je nog altijd met meerdere partijen en iemand zal dan toe moeten geven. Je stem kun je niet meer ruilen of terugvragen, eens gegeven blijft gegeven en dit beïnvloedt het beleid van de aankomende vier jaar.

Waarom toch kiezen voor het adverteren naast de posters, flyers, gadgets, debatten, nieuwsartikelen etc.? Zou de onzekerheid van de eerder genoemde partijen zo groot zijn? Zouden ze denken dat mensen je partij anders vergeten? Zouden ze hopen dat mensen gaan stemmen op wie de grootste (advertentie) heeft?

Als dit allemaal redenen zijn maak ik me zorgen om de toekomst. Met het geld dat zij hebben gespendeerd aan nietszeggende pagina's hadden we de voedselbank een jaar lang kunnen draaien, het ouderenvervoer kunnen subsidiëren, jongereninitiatieven ondersteunen... Zonde, deze partijen hebben door in de picture te staan hun kans tot profileren misgelopen.

Woorden...

2010-02-23T09:30:00.000+01:00

Een waterval
Een regenbui van metaforen
In de sterke woordenstroom
Hun betekenis verloren.

Vele woorden kunnen vaak zo weinig zeggen

Tweet jij of tweet ik?

2010-02-22T19:41:00.000+01:00

Niet alleen de politiek maar werkelijk gans Nederland heeft Twitter ontdekt. Althans, dat deel van Nederland dat al vaker achter de computer te vinden was en zich op één of meerdere netwerk-sites actief bezighoudt.
Twitter is netwerken ten top, door de vele applicaties, zoekfuncties en lijsten kun je je netwerk al snel uitbreiden tot een virtuele mini-maatschappij, elke bevolkingsgroep is vertegenwoordigd en ja, jij hoort er ook bij.
Hartstikke mooi natuurlijk maar al dat getweet brengt ook heel wat beperkingen met zich mee!

Ten eerste het aantal tekens dat een tweet kan bevatten. Probeer maar eens een situatie te schetsen, tactvol te reageren of een vraag te stellen in 140 tekens, een praktisch onmogelijke opgaaf.

Ten tweede gaat een groot deel van de twitteraars voor kwantiteit, zie het als een hyves gebeuren, hoeveel vrienden heb jij? Bij het verzamelen van volgers wordt niet altijd gekeken naar wat degene te melden heeft maar eerder naar de kans dat die persoon jou terug gaat volgen.
Tevens zie je op een dag veel onnodig getwitter langskomen. Een reactie is zo getypt, de enterknop is zo gevonden en met de huidige mogelijkheden op de telefoon is het mogelijk om zelfs onder de douche nog door te gaan. In het kader van kwantiteit voor kwaliteit zie ik regelmatig twitteraars die op alles reageren wat er maar gezegd wordt. Vaak kort en veelal niet ter zake doende maar wel met de intentie om er meerdere tweets aan te spenderen. Door je aantal tweets per dag 'op te waarderen' met reacties op elke vraag, opmerking of inmenging in gesprekken die anderen voeren kun jezelf toch al snel omhoog werken in lijstjes van meest actieve twitteraars wat dan weer nieuwe volgers met zich meebrengt. Maar of je nu werkelijk iets toevoegt?

Ten derde zien veel twitteraars dit als een mogelijkheid hun denk- en belevingswereld kenbaar te maken aan meer mensen dan alleen degenen die ze al kennen op hyves. Een blog, foto of artikel is via een link zo doorgegeven aan de vele volgers. Wat echter vaak wordt vergeten is dat een blog op je prachtige hyvepagina alleen zichtbaar is voor de mensen voor wie je je hyve hebt opengesteld. De afgelopen week heb ik meerdere blogs getracht te lezen maar om nou met iedereen ook gelijk hyvevriendjes te worden, dat gaat mij net één stap te ver.

Toch heeft Twitter ook veel mogelijkheden. Veel mensen zijn met elkaar in contact gekomen door het twitteren of via de vele twitterfeesten en borrels die door het gehele land gehouden worden. En wie weet kunnen we binnenkort wel de eerste twitterhuwelijken (en scheidingen) volgen via de digitale snelweg.

En ik, ik doe vrolijk mee. Twitter is een heerlijk tijdverdrijf met soms een toegevoegde waarde. Zo heb ik zelden zo hard gelachen als het volgen van een songfestival samen met mijn duizenden medetwitteraars, heb ik zelden zoveel andere muziek dan ik normaal zou luisteren gehoord en kan af en toe even in de gedachtegang van een ander trachten te kruipen. Ik tweet, jij ook?

Countdown: 10 days to go

2010-02-22T08:38:00.000+01:00

Het aftellen is begonnen, val van het kabinet of niet, de gemeenteraadsverkiezingen komen er aan! Menig politieke partij is al maanden bezig met de voorbereiding en is al enige tijd op straat te vinden in zijn of haar "clubkleuren". De aankomende 10 dagen zal menig burger dan ook horendol worden van de enorme hoeveelheid folders, gadgets en aanklampende kandidaat-politici die een stem willen winnen voor hun partij.

Uiteraard is het belangrijk om gemeente en landelijk niet met elkaar te verwarren, maar bij het stemmen zal toch voor velen de voorkeur die bij landelijk geldt doorklinken. Zal de plaatselijke campagne nog veel stemmers kunnen beïnvloeden of is de maatschappij onvermurwbaar en blijft de stemming gelijk aan landelijk? En heeft die val van ons kabinet nou echt invloed op ons aller stemgedrag? Op 3 maart gaan we zien!

Ja, ik sta ook op de lijst, nummertje 9 alias de lijstduwer voor GroenLinks in Heerhugowaard. Niet een verkiesbare plaats maar wel een plek waar ik me thuisvoel. Ik steun mijn partij en zowel landelijk als plaatselijk houd ik van de manier waarop zij politiek bedrijft. Een tikkeltje brutaal, trouw aan eigen standpunten en een duidelijk programma waarin o.a. Groen centraal staat. Deze steun aan GroenLinks laat ik graag aan iedereen zien en vandaar mijn notering op plek 9. Waarom dan niet op een verkiesbare plaats? Ik ben er niet klaar voor. Politiek bedrijven moet je mijns inziens overlaten aan degenen die daar goed in zijn, en al ben ik niet op mijn mondje gevallen, het spel van de politici onderling is een vak apart.

Spel? Ja, in een democratie waar meerdere partijen het beleid mogen vaststellen zul je altijd een paar punten uit je programma moeten inleveren om zo andere juist weer vast te kunnen houden. Hierin de juiste balans te vinden en de juiste keuzes te maken is iets wat mij nog behoorlijk lastig lijkt. Laat mij maar doen waar ik goed in ben; laveren op de achtergrond. De voorwaarden scheppen waardoor de mensen op de voorgrond hun werk kunnen uitvoeren. En wellicht later, als ik een tijd de kunst heb af kunnen kijken, zal ik in de schijnwerpers stappen en in de politieke arena verschijnen.

Tot die tijd zullen jullie me op straat terugzien in mijn "clubkleuren" en jullie horendol maken om een stem te winnen voor 'mijn' partij!

En weer een blog er bij....

2010-02-21T22:20:00.000+01:00

Weer een blog in weblogland. Waarom?
Omdat ik:

Ook wat te vertellen heb.
Soms even mijn ei kwijt moet.
In het dagelijks leven vaak dingen tegen kom die me verbazen, irriteren, vrolijk maken of gewoon opvallen.

Gewoon omdat ik er zin in heb!